ΣΟΙΠΛΕ: Nαι! Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που θα αποτύχει, είναι σχεδιασμένο να αποτύχει.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης διηγήθηκε το παρασκήνιο των κρίσιμων διαπραγματεύσεων του καλοκαιριού, σε εκπομπή του διαδικτυακού καναλιού Ecorama και στον δημοσιογράφο David Jacquot. 

Ερωτηθείς σχετικά με την παραίτησή του στις 6 Ιουλίου ο πρώην ΥΠΟΙΚ εξήγησε: 

«Στα τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου, είδα τον Αλέξη “γονατισμένο” από την πίεση. Είχε κάνει παραχωρήσεις που δεν ήθελε να κάνει. Μόλις κάνεις παραχωρήσεις και ο αντίπαλός σου δεν κάνει ανάλογες, εκεί αρχίζει η παραίτηση και η παράδοση. 

Η δεύτερη σημαντική στιγμή της απογοήτευσης πραγματοποιήθηκε μετά το δημοψήφισμα. Ήλπιζα ότι η έκβαση του δημοψηφίσματος θα ενισχύσει την θέση της Ελλάδας. 

Ομως τη νύχτα του δημοψηφίσματος, μπήκα στο γραφείο του Αλέξη Τσίπρα και ήταν εντελώς αποθαρρυμένος, ήταν σε κατάθλιψη, ενώ εγώ ήμουν ενθουσιασμένος. 

Οι Έλληνες ήταν θαρραλέοι και είπαν όχι στην τρόικα, παρά το κλείσιμο των τραπεζών και παρά την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης. Απογοητεύτηκα και γι αυτό παραιτήθηκα». 

Σε ότι αφορά τη στάση της Γαλλίας στις συζητήσεις του καλοκαιριού, ο Βαρουφάκης δήλωσε ότι ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών έχει πολύ λίγη δύναμη για να μιλήσει για θέματα τόσο σημαντικά!» «Θα είμαι διπλωμάτης λέγοντας ότι ο ρόλος της Γαλλίας δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στις συζητήσεις. Και αυτό είναι μεγάλη ανησυχία, διότι η ευρωζώνη και η ΕΕ βασίζονται στο γαλλο-γερμανικό άξονα. Έτσι, όταν ένας από τους δύο πυλώνες της Ένωσης υποκύπτει, υπάρχει πρόβλημα. 

Συνεχίζοντας την συγκρουσιακή του σχέση με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, ο Γιάνης Βαρουφάκης τόνισε στην εκπομπή: Θα μοιραστώ μαζί σας μια συνομιλία που είχα με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν ήμουν ακόμα υπουργός. 

Είπα, «Βόλφγκανγκ, αυτό το μνημόνιο θα μας φέρει στην ίδια κατάσταση που είμαστε σήμερα μέσα σε έξι μήνες, είναι ένα ακόμη πρόγραμμα καταδικασμένο να αποτύχει», και μου απάντησε: 

Nαι! Αυτό είναι ένα πρόγραμμα που θα αποτύχει, είναι σχεδιασμένο να αποτύχει. 

Όπως πρόσθεσε, σε ένα Eurogroup όπου ήρθα σε σύγκρουση με την τρόικα και τους υπουργούς των Οικονομικών της Ευρωζώνης, ο λόγος της σύγκρουσης ήταν ότι είπα πως αρνούμαι να υπογράψω τη συμφωνία διότι δεν νομίζω ότι μπορούμε να σας επιστρέψουμε τα χρήματα που μας θα μας δώσετε. Και αυτοί συμφώνησαν! Ήξεραν ότι δεν θα τους ξεπληρώσουμε…

"Πηγή:crashonline.gr"

Καταστροφή των συντάξεων μείωση έως και 66% με τα νέα μέτρα.

«Την καταστροφή των συντάξεων» συνεχίζει η νέα μνημονιακή εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας, αναφέρει σε δήλωση του ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης υποστηρίζοντας ότι οι μειώσεις θα φτάσουν γενικά έως και 41% και, ειδικά για τους αγρότες, μέχρι και 66%!

Ο Στρατούλης με αφορμή τη νέα εγκύκλιο του Υπουργείου εργασίας (επίσημα, τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη έχουν υποστηρίξει ότι δεν είναι η τελική) η οποία έρχεται να εφαρμόσει τα μέτρα τα οποία περιλαμβάνονται στο 3^ο μνημόνιο, εκτιμά ότι από τα εισοδήματα των συνταξιούχων θα αφαιρεθούν περίπου 2 δισ. ευρώ το χρόνο. Αναλυτικότερα, ο πρώην αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός υποστηρίζει ότι με τις ρυθμίσεις αυτές προκαλούνται:

·       Περικοπή του μη ανταποδοτικού (δηλαδή του λεγόμενου προνοιακού) μέρους της κατώτερης σύνταξης καθώς και του ΕΚΑΣ σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67, δηλαδή μειώσεις έως και 41%. Η κατώτερη σύνταξη θα πάει για το ΙΚΑ από 486 ευρώ μηνιαία στα 338 ευρώ και στον ΟΓΑ η σύνταξη των 360 ευρώ θα μειωθεί μέχρι και 66%, ενώ οι αναπηρικές συντάξεις κυριολεκτικά θα σφαγιαστούν.

·       Περικοπή της κατώτερης σύνταξης για όλους τους νέους συνταξιούχους πάνω από 67 ετών από 486 ευρώ μηνιαία στα 390 ευρώ, λόγω του νέου τρόπου υπολογισμού της.

·       Πάγωμα της μειωμένης σύμφωνα με τα παραπάνω κατώτερης σύνταξης, έως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.).

·       Αναδρομική Εφαρμογή από 1-1-2015 των νόμων 3863/2010 και 3865/2010 και των έμμεσων ή άμεσων νέων, που επιφέρει η εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των κύριων συντάξεων(εγγυημένη από το κράτος μόνο η βασική σύνταξη 360 ευρώ μηνιαία και μειωμένη ανταποδοτική σύνταξη λόγω χαμηλότερων ποσοστών αναπλήρωσης).

·       Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ώστε από το 2022 και μετά η ηλικία που θα μπορεί κανείς να βγει στην πλήρη σύνταξη να είναι τα 67 έτη είτε τα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης και τα 62 για μειωμένη, με ποινή πρόωρης συνταξιοδότησης που αυξάνεται από -6% ανά έτος σε -16%. Καταργούνται αναδρομικά μετά την 1-7-2015 όλα τα κατοχυρωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και μεγάλος αριθμός θεμελιωμένων δικαιωμάτων στο δημόσιο τομέα.

«Είχε προηγηθεί από 1^η του Σεπτεμβρίου», συνεχίζει στη δήλωση του ο κ. Στρατούλης, «το πρώτο πακέτο κατεδάφισης των συντάξεων του 3^ουμνημονίου με αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% στις κύριες και από 0% σε 6% στις επικουρικές συντάξεις, με αποτέλεσμα την αντίστοιχη μείωση των συντάξεων και την επιβάρυνση των συνταξιούχων κατά 854 εκατ. ευρώ το χρόνο».

«Να δεις τι σου έχω για μετά»!

Επίσης, σύμφωνα με τον πρώην αναπληρωτή υπουργό, τα μέτρα θα έχουν συνέχεια… Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει, ακολουθούν μέχρι το τέλος του χρόνου και τα υπόλοιπα αντιασφαλιστικά πακέτα του 3^ου μνημονίου, ώστε να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης από δημόσια, καθολική και αλληλέγγυα σε ατομική – κεφαλαιοποιητική και οι συντάξεις να μετατραπούν σε απλά φιλοδωρήματα, με μέτρα όπως:

·     Εφαρμογή της « ρήτρας μηδενικού ελλείμματος», δηλαδή νέα  περικοπή από 1-1-2015 επικουρικών συντάξεων και εφάπαξπαροχών.

·       Σταδιακή μείωση των δικαιούχων του ΕΚΑΣ έως την κατάργησή τουως το τέλος του 2019, μέτρο που αφορά 300.000 χαμηλοσυνταξιούχους, που θα ζουν πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας. Κατάργηση από το 2016 του ΕΚΑΣ για το 20% των δικαιούχων, που το μηνιαίο εισόδημά τους θα μειωθεί 193 ευρώ κατά μέσο όρο.

· Σταδιακή κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης ασφαλιστικών ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμόκαι εναρμόνιση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά και των παροχών με τις προϋποθέσεις του ΙΚΑ για όλα τα ταμεία. Από τα μέτρα αυτά, θα έχουμε αυξήσεις των εισφορών σε ΟΓΑ (θα τριπλασιαστούν), ΝΑΤ και ΟΑΕΕ, αφού θα επέλθει δραματική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στον ΟΓΑ – σήμερα αγγίζει το 85% των εσόδων του-, στο ΝΑΤ – σχεδόν 90% των εσόδων του- και στον ΟΑΕΕ.

·       Κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων (π.χ. αγγελιόσημο).

·    Εύρεση ισοδύναμων που θα καλύψουν το κόστος εφαρμογής (2,6-3 δισ. το χρόνο, ήτοι 1,5% του ΑΕΠ) της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών στις κύριες και επικουρικές συντάξεις κατά την περίοδο 2010 – 2012.

·       Αύξηση επιτοκίου από 3% σε 5% και μείωση του αριθμού των δόσεων με βάση εισοδηματικά κριτήρια σε βάρος των 300.000 οφειλετών, που ρύθμισαν οφειλές τους ύψους 5,66 δις ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία.

· Κατάργηση αντιμνημονιακών συνταξιοδοτικών διατάξεων των ν.4325/2015 και ν.4331/2015, με τις οποίες επανήλθαν οι συντάξεις σε υπερήλικες ανασφάλιστους και ομογενείς, έγινε συμψηφισμός σύνταξης με οφειλές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ κ.λπ.

·     Μεγαλύτερη σύνδεση εισφορών –παροχών με στόχο την μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε πλήρως κεφαλαιοποιητικό, καθώς και για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, σύνδεση των εισφορών με το εισόδημά τους.

ων με βάση εισοδηματικά κριτήρια σε βάρος των 300.000 οφειλετών, που ρύθμισαν οφειλές τους ύψους 5,66 δις ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία.

§                                Κατάργηση αντιμνημονιακών συνταξιοδοτικών διατάξεων των ν.4325/2015 και ν.4331/2015, με τις οποίες επανήλθαν οι συντάξεις σε υπερήλικες ανασφάλιστους και ομογενείς, έγινε συμψηφισμός σύνταξης με οφειλές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ κ.λπ.

§                                Μεγαλύτερη σύνδεση εισφορών –παροχών με στόχο την μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε πλήρως κεφαλαιοποιητικό, καθώς και για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, σύνδεση των εισφορών με το εισόδημά τους.

     "Πηγή:presspublica.gr"

Το sex video της Jennifer Aniston που σαρώνει το διαδίκτυο.

Λάθος το πρόγραμμα της Ελλάδας λέει το ΔΝΤ - Προσοχή στην Θράκη λέμε εμείς.

Όταν φωνές από την Ελλάδα και τον κόσμο έλεγαν ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζουν στην χώρα είναι καταστροφή, η «μνημονιακή κουλτούρα» μας έλεγε ψεκασμένους.

Σήμερα όμως με τον πλέον επίσημο τρόπο το ΔΝΤ έρχεται και δικαιώνει εκείνες τις φωνές λέγοντας ότι το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα είναι καταστροφή και μάλιστα ανακοινώνει ότι τα λάθη που έγιναν στην χώρα μας αλλάζουν την «συνταγή» του ταμείου για να μην επαναληφθούν.

Η ζημιά που έγινε είναι τρομακτική και το ερώτημα είναι γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν ασπάζεται και δεν υιοθετεί τις θέσεις του ταμείου αλλά εναρμονίζεται με τις θέσεις της Γερμανίας και συνεχίζει να καταστρέφει την χώρα.

Οι εφαρμοστικοί νόμοι που θα ψηφιστούν μέσα στον Οκτώβριο είναι καταστροφικά όχι πλέον για την οικονομία αλλά για την κοινωνία.

Σήμερα λοιπόν οφείλουν όλοι όσοι χειρίζονται τις τύχες αυτού του λαού να αναθεωρήσουν την στάση τους και να πούνε όχι στην συνέχιση του “παραλογισμού”.

Σε μία περίοδο όπου τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα θα δημιουργούν πολέμους, εμείς δεν είναι δυνατόν να χτίζουμε φυλακές καταρρακώνοντας το ηθικό του λαού.

Με τον κοινωνικό ιστό διαλυμένο και τον λαό εξαθλιωμένο δεν θα είναι καθόλου δύσκολο ο διχασμός να κυριαρχήσει ως άγγελος λύτρωσης.

Θυμίζουμε ότι στην Αγγλία έγιναν εκλογές για την Σκωτία, αλλά εκεί έμειναν ενωμένοι, στην Ισπανία θα δούμε στο μέλλον τι θα συμβεί, προβλήματα διχασμού έχουμε και με τους Φλαμανδούς αλλά εδώ στην Ελλάδα ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι θα μπορέσουμε να κρατήσουμε την Θράκη σε περίπτωση που καλλιεργηθεί κλίμα που θα μας οδηγήσει σε δημοψήφισμα με θέμα την ανεξαρτησία της.

Σήμερα έχουμε τέσσερις μουσουλμάνους βουλευτές στην Θράκη και το κακό δεν είναι που είναι μουσουλμάνοι αλλά ότι μπορεί αύριο αυτοί να δηλώνουν Τούρκοι.      

Γιατί δεν ήμουν υποψήφιος βουλευτής.

γράφει ο Ηλίας Μπιτσάνης

Τώρα που ολοκληρώθηκε η διαδικασία εθελούσιας (ελέω λαού) παράδοσης στις απαιτήσεις των δανειστών (ελπίζω να μην απαγορεύονται και οι κρίσεις), είναι καιρός να διηγηθώ μερικές μικρές ιστορίες που συνιστούν στην ολότητα τη βάση του δικού μου πολιτικού σχολιασμού. 

Και να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσαν από καιρό πολλοί φίλοι, γιατί δεν ήμουν υποψήφιος βουλευτής τον Ιανουάριο καθώς μάλιστα οι αναλύσεις που έκανα με βάση τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων έδιναν μέχρι και 4 έδρες στη Μεσσηνία. Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο μου προτάθηκε κάτι τέτοιο, αλλά πιέστηκα… διασυνιστωτικά για να δεχθώ. Πέρα από μεμονωμένες κρούσεις και συζητήσεις στις οποίες είχα εκφράσει άρνηση, έγινε και μια συνάντηση όπου τέθηκαν αναλυτικά όλα τα ζητήματα.

Το πρώτο θέμα που έθεσα, ήταν θέμα αρχής και τάξης: Θεωρούσα αδιανόητο να εμφανιστώ και πάλι υποψήφιος μετά από 20+ χρόνια απουσίας από την πρώτη γραμμή της πολιτικής μάχης. Τελευταία φορά που ήμουν υποψήφιος ήταν το 1993 στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Συνασπισμού μετά από «επιστράτευση» στο όνομα «κοινοβουλευτικής σωτηρίας» του κόμματος. Επιστράτευση γιατί είχα ήδη παραιτηθεί από την Κεντρική Επιτροπή διαφωνώντας ριζικά με τη στάση του Συνασπισμού και τη θετική ψήφο στη συνθήκη του Μάαστριχτ. Πλην όμως όχι μόνο δεν… σώθηκε η παρτίδα αλλά μας άφησε (πολιτικούς) χρόνους η πρόεδρος ανοίγοντας πανιά για τα μεγάλα σαλόνια. Στην επιμονή των συντρόφων ότι αυτό δεν συνιστά πρόβλημα, δήλωσα ότι αυτό είναι η δική μου αντίληψη για τα πράγματα τονίζοντας ότι κάποια στελέχη του κόμματος έχουν χτίσει τις δικές τους φιλοδοξίες (απόλυτα θεμιτό), δεν επιθυμούσα να γίνω μέρος ενός προβλήματος που φαινόταν να έρχεται και πολύ περισσότερο να βρεθεί έστω και μισός που θα πει ότι πήρα σύνταξη και πήγα να πάρω καρέκλα. Τα όσα τραγικά έγιναν τότε και ακούστηκαν στη διαδικασία συγκρότησης του ψηφοδελτίου (από διάφορες πλευρές και για διάφορους λόγους), απλώς επιβεβαίωσαν την ορθότητα της επιμονής μου.

Το δεύτερο θέμα που έθεσα ήταν η διαφωνία μου με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και πιο συγκεκριμένα με την απόληξή της στην προεκλογική περίοδο. Εξέφρασα την εκτίμηση ότι τα πράγματα θα οδηγηθούν σε σύγκρουση, ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εντύπωση ότι όλα είναι ζητήματα χειρισμών, ικανότητας διαπραγμάτευσης και διαχείρισης της κατάστασης. Ο κόσμος δεν έχει προετοιμαστεί για μια τέτοια εξέλιξη και ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να κάνει πράγματα με τα οποία θα είναι σε αντίθεση με την πολιτική και τις εξαγγελίες του. Υπενθύμισα ότι έζησα την ιστορία αυτή το 1989 στη σύντομη κοινοβουλευτική θητεία του καλοκαιριού και ως εκ τούτου γνωρίζω πόσο οδυνηρό είναι να πηγαίνεις σε δρόμους για τους οποίους δεν έχεις προετοιμάσει τον κόσμο και πολύ περισσότερο διαφωνείς. Και επεσήμανα ότι σε τέτοιες συνθήκες η συλλογικότητα στις αποφάσεις πάει περίπατο, αυτές παίρνονται σε στενούς κύκλους και οι βουλευτές βρίσκονται προ τετελεσμένων. Θύμισα ότι η παραπομπή Παπανδρέου έγινε μόνο με την εκτίμηση του Χαρίλαου στο όρθιο μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι δεν άλλαξε τίποτε μετά την ομιλία του Αντρέα, διαδικασία στην οποία κάτι ψέλλισε ο Δρεττάκης αλλά ο Χαρίλαος τον έκοψε «με τη μία». Εξέφρασα την άποψη ότι όχι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης πρόκειται να εφαρμοστεί. Οι σύντροφοι που είχαν πεισθεί από την κεντρική επιχειρηματολογία εξέφραζαν βεβαιότητα ότι είναι εξασφαλισμένοι οι πόροι. Αντέτεινα ότι το ζήτημα είναι πολιτικό, δεν κοστολογείς τεχνικά όταν τα κλειδιά της χρηματοδότησης τα κρατούν οι άλλοι που θα κάνουν τα πάντα για να αποτύχει η κυβέρνηση της Αριστεράς. Εν κατακλείδι εκφράζοντας την εκτίμηση για το τιμητικό της πρότασης, είπα ότι δεν μπορώ για λόγους συνείδησης και με βάση αυτές τις εκτιμήσεις και την εμπειρία, να είμαι υποψήφιος.

Στην επιμονή μου για το λάθος τρόπο που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς προετοιμασία για σύγκρουση και με τον κόσμο στον καναπέ που θα στοιχίσει ακριβά, αγαπημένη συντρόφισσα με φαρμακερό χιούμορ μου είπε ότι πρώτη φορά βλέπει σοσιαλδημοκράτη να θέλει τον κόσμο στους δρόμους. Δεν με ενόχλησε καθόλου η παρατήρηση, απλώς αναδείκνυε μια πλευρά κατά τη γνώμη μου σημαντική: Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριζόταν στην αντιμνημονιακή ρητορεία στις ενυπόγραφες παρεμβάσεις μου επεσήμανα ότι θα έπρεπε να προχωρά παραπέρα και σε κάθε ζήτημα να προβάλει τη δική του θέση για το συγκεκριμένο. «Αυτά είναι δημοσιογραφικές απόψεις, το θέμα είναι να πολιτικοποιηθεί η υπόθεση του μνημονίου» μου έλεγε καλός σύντροφος (που βρίσκεται σε κυβερνητική θέση σήμερα) όταν επέμενα ότι θα πρέπει να απαντούμε και με προτάσεις. Την εποχή τού «Δεν πληρώνω» για παράδειγμα επέμενα ότι το πρόβλημα δεν είναι το ΣΔΙΤ γιατί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση μόνο τέτοια εγχειρήματα επιτρέπουν ειδικά όταν δεν υπάρχει Δημόσιο Πρόγραμμα Επενδύσεων, αλλά οι λεόντειες συμβάσεις που θα έπρεπε να απαιτούμε να τροποποιηθούν. Και θα μπορούσα να απαριθμήσω ένα πλήθος τοποθετήσεων σε κρίσιμα ζητήματα όπως με τον «Καλλικράτη», τις υπηρεσίες του Δημοσίου και άλλα θέματα που αποτέλεσαν προνομιακό πεδίο δράσης των δυνάμεων που έβλεπαν τα θέματα αυτά όχι ως στοιχείο αναγκαίου εκσυγχρονισμού αλλά ως εργαλείο εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής.

Τελευταίο επιχείρημα για να αποδεχθώ την πρόταση ήταν η επισήμανση ότι υποψήφιοι είναι και ο Λαφαζάνης και ο Πετράκος. Διευκρίνισα ότι δεν ομιλώ από την πλευρά κάποιας συνιστώσας, εκφράζω τη δική μου άποψη, ο καθένας έχει το δικαίωμα και την ευθύνη και σε τελευταία ανάλυση τα εν λόγω στελέχη συμμετέχουν στο εγχείρημα και εξ αντικειμένου βρίσκονται σε διαφορετική θέση από κάποιον ο οποίος το παρακολουθεί κριτικά διαφωνώντας μάλιστα με τη βασική επιλογή.

Κάπως έτσι έκλεισε η περί υποψηφιότητας συζήτηση και αναφέρω τις ιστορίες αυτές για να εκφράσω την άποψη ότι αυτή η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που επιλέχθηκε η πολιτική του μονόδρομου, η οποία γινόταν όλο και περισσότερο επίμονη όσο αυξάνονταν οι προπαγανδιστικές πιέσεις των μνημονιακών. Ενός μονόδρομου χωρίς εναλλακτικό σχέδιο, ακόμη και τότε που διαφαινόταν ο «εικονικός πνιγμός» πριν τη συνθηκολόγηση.

Ισως δεν έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά αλλά αισθάνθηκα την ανάγκη να τα μοιραστώ με φίλους που είχαμε κοινή πολιτική πορεία και μπορούμε -υπό αυτονόητες προϋποθέσεις πάντα- να παραμείνουμε φίλοι ακόμη και μέσα από τις διαφωνίες μας. Από την άλλη πλευρά μπορώ να γράψω τώρα ότι δεν ήμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και ως εκ τούτου δεν θα είχε νόημα μια υπόδειξη να τα πω… στην οργάνωση και να ξεσκάσω. Αποχώρησα όταν πραξικοπηματικά και παρά τη διαφορετική γνώμη των οργανώσεων επιβλήθηκε η υποψηφιότητα Βουδούρη και δέχθηκα ένα ιδιότυπο πολιτικό μπούλινγκ από συστήματα που ενεργοποιούνται όταν αμφισβητείται η παπική ορθότητα των κλαμπ που παίρνουν τις αποφάσεις. Κάποιοι σύντροφοι του περιφερειακού συνδυασμού γνωρίζουν βεβαίως ότι παρά τις διαφωνίες μου τους παρότρυνα να συμμετάσχουν και να δώσουν τη μάχη. Πλην όμως το παλικάρι πάτωσε και μαζί η αξιοπιστία εκείνων που έχασαν συντρόφους για τα μάτια του. Αλλά και εξαφανίστηκε στις όποιες μάχες δόθηκαν στη συνέχεια επιλέγοντας την πλήρη αφωνία, μέχρι προσφάτως όταν έσπευσε να υποδείξει με άρθρο του πως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να στέκονται απολογητικά απέναντι στο μνημόνιο αλλά να το υπερασπιστούν. Παραίνεση την οποία ασμένως υιοθετούν ουκ ολίγοι εκ των πάνω και των κάτω.

Εκ των πραγμάτων οι διαφωνίες σε κρίσιμα θέματα οδηγούν σε διαφορετικούς δρόμους. Οταν έγραψα για πρώτη φορά το κείμενο αυτό στις 13 Ιουλίου (και το ανάρτησα στο Facebook) σημείωνα ότι «η όποια απόφαση είναι επιλογή συνείδησης για τον καθένα, κάτι το οποίο πρέπει να γίνεται σεβαστό από όλους. Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος γι' αυτό, τα όργανα βαράνε και μάλιστα με ένταση ακόμη και από κάποιους επιβάτες της εξουσίας, που όφειλαν να σέβονται την πολιτική ιστορία ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για την υπόθεση της Αριστεράς. Οφείλω να το καταθέσω θυμίζοντας ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν κλείσει σε προσωπικό επίπεδο ακόμη οι πληγές του 1991. Δεν μπήκα στον πειρασμό της προσωπικής διαμάχης ακόμη και όταν άκουγα τα απίστευτα και χαίρομαι που κράτησα τη φιλία με τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που χώρισαν οι πολιτικοί μας δρόμοι».

Το ότι η παραίνεση αυτή… πήγε στο βρόντο, κινείται στο πεδίο του αυταπόδεικτου. Για μεθόδους και επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην αντιπαράθεση, μόνο θλίψη μπορώ να εκφράσω. Πολύ περισσότερο για μεθοδευμένες προσωπικές επιθέσεις που ξεπέρασαν κάθε όριο στοιχειώδους ηθικής στο περί «πολιτικού πολιτισμού» αφήγημα της Αριστεράς.

Η λαϊκή σοφία διδάσκει ότι «απίδια φαγωμένα, κάτσε μέτρα τις ουρές τους». Πλην όμως ορισμένα πράγματα είναι πάνω από την «πολιτική λήθη» που επιβάλλει η σιωπή η οποία πολλές φορές παρεξηγείται. Γιατί εκ των πραγμάτων παράγουν πολιτικά συμπεράσματα που υπερβαίνουν κατά πολύ τα ζητήματα προσωπικής στάσης. Και έχουν να κάνουν με ένα μεγάλο ερωτηματικό για το πολιτικό σχέδιο που είχε τότε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πέρα από την επιδίωξη να οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές. Και να τις κερδίσει κρύβοντας κάτω από το χαλί και τις πραγματικές προθέσεις και τις βαθιές διαφωνίες σε ό,τι αφορά το κρίσιμο ζήτημα του plan b, ενώπιον του διαφαινόμενου αδιεξόδου. Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως επί της ουσίας δεν είχε καν συζητηθεί κάτι τέτοιο και ένα μεγάλο εγχείρημα ελπίδας οδηγήθηκε στο απόλυτο αδιέξοδο όταν διαπιστώθηκε ότι το «βλέποντας και κάνοντας» δεν συνιστά πολιτικό σχέδιο και στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.

Αυτά εις επίγνωσιν του γεγονότος ότι ουκ ολίγοι θα δυσαρεστηθούν, ορισμένοι θα παρεξηγήσουν την πρόθεση και κάποιοι ενδεχομένως θα κανιβαλίσουν. Πλην όμως όταν έχεις περάσει «διά πυρός και σιδήρου» από τη δημόσια έκθεση -και από διαφορετικές θέσεις και συνθήκες- για 40 και πλέον χρόνια, οφείλεις να αγνοήσεις τις παράπλευρες απώλειες και να μιλήσεις ανοιχτά χωρίς να περιμένεις τα… απομνημονεύματα. Προσωπικά το κατάλαβα αυτό αργά πλην όμως «κάλλιο αργά, παρά ποτέ». Λίγοι φίλοι ήταν κοινωνοί του συνόλου των προβληματισμών μου, στην επιμονή για υποψηφιότητα κάποιων άλλων φίλων εμπιστοσύνης πέρα από το χώρο της Αριστεράς η απάντηση ήταν ότι «δεν έχω καταλάβει πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ», ενώ σε όλους απαντούσα με το «ηθικό» μέρος της υπόθεσης: Οι Κιγκινάτοι δεν έχουν θέση στη σύγχρονη εποχή και την Αριστερά.

 Αυτά τα ολίγα με την πεποίθηση ότι η πολιτική, το περιεχόμενο, ο τρόπος εκφοράς και εφαρμογής της στην πράξη οφείλουν να διευρύνουν την κοινωνία των σκεπτόμενων και να περιορίζουν την κοινωνία των οπαδών.

"Πηγή:eleftheriaonline.gr"