Κλάψτε λοιπόν και σήμερα όπως κλαίτε καθημερινά αλλά μην στερέψει το δάκρυ γιατί έρχονται κι' άλλα....

Με το διάγγελμά του, ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να συγκαλύψει τις κυβερνητικές ευθύνες, επικαλούμενος οργανωμένο σχέδιο εμπρησμών.

Η κυβέρνηση ήξερε ότι φέτος έχουμε ένα δύσκολο καλοκαίρι. Όλα τα προεκλογικά καλοκαίρια είναι δύσκολα. Αυτή τη φορά όμως, από τις αρχές Μαΐου ως τα τέλη Ιουλίου είχαμε ξεπεράσει ήδη κάθε προηγούμενο, με 4.000 πυρκαγιές σε όλη τη χώρα.  Αντί να προετοιμαστεί για την αντιμετώπιση αυτής της πρωτοφανούς οικολογικής καταστροφής, η κυβέρνηση επέλεξε να ξεκινήσει την προεκλογική περίοδο μέσα στον Αύγουστο, για να μην εκτεθεί με το πόρισμα Ζορμπά και τον προϋπολογισμό.

Αυτό που προέχει τώρα είναι να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Δεν είναι ώρα να αποδοθούν ευθύνες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν,  ούτε ότι μπορούν να κρυφτούν πίσω από σενάρια συνομωσίας.

------------------------------------------------------------------------------

Αυτές τις δύσκολες ώρες της εθνικής τραγωδίας η κοινωνία πλημμυρίζει από αισθήματα οδύνης και οργής

Οδύνη για την απώλεια ανθρώπινων ζωών, τον δασικό πλούτο της χώρας και τις αγροτικές καλλιέργειες που καταστράφηκαν, τα ζώα που αφανίστηκαν, τα σπίτια και τις περιουσίες που χάθηκαν.

Οργή γιατί η κυβέρνηση της ΝΔ προφυλαγμένη στις κλιματιζόμενες αίθουσες του Μαξίμου, διέθεσε τις ελάχιστες δυνάμεις του ήδη διαλυμένου κρατικού μηχανισμού για τον ένα και μοναδικό στόχο της: Την εκ νέου νομή της εξουσίας.

Η κυβέρνηση αγνοώντας το γεγονός ότι αυτό το καλοκαίρι ζούμε μια πρωτοφανή οικολογική καταστροφή έσπευσε να προκηρύξει εκλογές πάνω στην καμένη γη, στο όνομα της Συνταγματικής αναθεώρησης, δηλαδή της αναθεώρησης του άρθρου 24, κλείνοντας το μάτι σε κάθε λογής καταπατητές, εμπρηστές και οικοπεδοφάγους.

Ακόμα πιο προσβλητική για την κοινή νοημοσύνη, αυτές τις τραγικές στιγμές, είναι η ανόητη επικοινωνιακού χαρακτήρα ενέργεια της κυβέρνησης να εμπλέξει στις έρευνες την αντιτρομοκρατική και την ΕΥΠ, προσπαθώντας να πείσει ότι πίσω από την καταστροφή βρίσκεται κάποιο σκοτεινό σχέδιο και όχι η δική της πολιτική για τα δάση.

------------------------------------------------------------------------------

Τότε λοιπόν, 11 χρόνια πριν ο Αλέξης έλεγε ότι ο κόσμος πλημμυρίζει από αισθήματα οδύνης και οργής γιατί ο τότε Τσίπρας λαλούσε μέσα από τις κλιματιζόμενες αίθουσες του Μαξίμου. 

Όλα αυτά λοιπόν που έλεγε τότε αλλά και αυτά που λέει σήμερα ο ίδιος άνθρωπος, αναδεικνύουν την τραγική αλήθεια. Και τότε αλλά και σήμερα αλλά και όσο εμείς τους ανεχόμαστε δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αλλαγή. 

Τότε τον έλεγαν Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά...σήμερα τον λένε Τσίπρα και αύριο θα τον λένε φούφουτο, όμως θα είναι και αυτός ακόμα ένας Τσίπρας, ακόμα ένας πληρωμένος δολοφόνος και εμείς τα θύματά του. 

Κλάψτε λοιπόν και σήμερα όπως κλαίτε καθημερινά αλλά μην στερέψει το δάκρυ γιατί έρχονται κι' άλλα....

Ελλη. 

Corriere della Sera: Οι περικοπές στον τομέα της πολιτικής προστασίας ήταν μέρος του προγράμματος λιτότητας.

Οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα στο επίκεντρο και της σημερινής επισκόπησης. Σε πρώτο πλάνο οι τραγικές ανθρώπινες ιστορίες αλλά και η αναζήτηση ευθυνών.

"Είναι οι δανειστές συνυπεύθυνοι;", τιτλοφορείται εκτενές άρθρο της Frankfurter Allgemeine Zeitung που σημειώνει ότι μπορεί η αναζήτηση ευθυνών να μην είναι της παρούσης, ωστόσο "πέραν των επίσημων θεσμών και κυρίως στο εξωτερικό, έχει ξεκινήσει ήδη η συζήτηση εάν οι πιστωτές της Ελλάδας και το πρόγραμμα λιτότητας τους φέρουν την κύρια ευθύνη για την καταστροφή, τις ανεπαρκείς δυνατότητες διάσωσης και την ελλιπή πρόληψη. 

Οι περικοπές στον τομέα της πολιτικής προστασίας ήταν μέρος του προγράμματος λιτότητας. Έτσι η Ελλάδα πέτυχε αποδυναμωμένη το στόχο των Ευρωπαίων' έγραψε η ιταλική Corriere della Sera. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μόνον κατά την τελευταία άνοιξη κόπηκαν 34 εκατομμύρια ευρώ. Στην Ελλάδα υπάρχουν όλο και λιγότεροι πυροσβέστες και όλο και λιγότεροι από αυτούς μπορούν να επιχειρήσουν".

Karl Marx και Heidegger : δυο διεστώσες ''αφορμές'' για τον Κόσμο : άνθρωπος και ''ανθρώπινη ύλη''

''.....ο φιλόσοφος παράγει ιδέες.......Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα'' 

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ, ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ   

''....η αλήθεια δεν είναι ποτέ η ίδια αλλά παρουσιάζεται διαλεκτικά, ότι είναι δηλαδή πάντοτε το αντίθετό της''

MARTIN HEIDEGGER, Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΕΧΝΗΣ

...''το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, εμποδίζοντας, ως ένα βαθμό, την πτώση του μισθού κάτω από το ελάχιστο όριο''[1].

Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ''ότι ο εγκληματίας αναδεικνύεται σε μια από κείνες τις φυσικές ''εξισορροπήσεις'' που αποκαθιστούν το σωστό επίπεδο και ανοίγουν μια ολόκληρη προοπτική...''[2].

Μέσα στο έγκλημα συντελείται το αίνιγμα της εκκάλυψης - αυτός που θα εγκληματήσει δεν έχει κανένα λόγο να επανορθώσει το ον στην υφή και την υπόστασή του. Αντίθετα το ίδιο το οντικό ον - το όντως ον -  θα προσπαθήσει να ξαναβρεί την λάμψη του και να αναδυθεί από την δική του πρόσθετη φθορά. Ο άνθρωπος παραμένει σε μια δέσμια ερμηνεία στο εσωτερικό της σχέσης που διαθέτει με τα μέσα παραγωγής. Ο Μαρξ έχει μια εικονοπλαστική θέαση - και άρα προσέγγιση- του κόσμου. 

Είναι η ανατροπή των κατεστημένων δομών που φέρνει ο Οιδίποδας, ή ο Ριχάρδος ο Γ'. 

Αν προσπαθούσε κάποιος να προσεγγίσει τον μαρξισμό όχι από αυτό που κείται ως παρατηρούμενη μονάδα και κατέφευγε στην χαιντεγγεριανή διαδικασία της ακρόασης [3]- τότε ο Μαρξ θα έστεκε σε μια αγωνία λεκτικής έκφανσης του φαινομένου ή των φαινομένων, πως όλα βρίσκονται μέσα στην γλώσσα καθώς ο λόγος κατέχει την πρώτη θέση στο ψυχικό και κοινωνικό γεγονός : η προσέγγιση ή αν θέλουμε η ανάγνωση του μαρξιστικού τοπίου με τον λόγο είναι μια οδός που ηχεί όλες τις λέξεις ή καμία - και στις δυο περιπτώσεις είναι πορεία που μονοδρομείται με κατεύθυνση τη σιωπή. Αλλά τι θα μπορούσε να ορίζεται από την έννοια-σιωπή στο μαρξιστικό έλλογο;; 

Η συντέλεια των καπιταλιστικών μέσων παραγωγής είτε η διαύγεια του επαναστατικού δρομολογήματος,- είναι σχήματα, - και πιθανές υποθέσεις. Στο ίδιο αυτό κείμενο [Abschweifung] [4] η σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος ενσωματώνεται στη σφαίρα του εθνικού εγκλήματος. Μέσα στην παγκόσμια αγορά το ιδιωτικό έγκλημα φαντάζει αφομοιωμένο ή και αναγκαίο - ο ίδιος αναρωτιέται : ''χωρίς εθνικό έγκλημα θα μπορούσε να υπάρξει παγκόσμια αγορά;;θα υπήρχαν έθνη;;'' Ερώτηση καίρια για τον Μαρξ [5]. .

  

...στον Heidegger ''το όνομα του ξέφωτου είναι "αλήθεια'', είναι η αλήθεια. Η διαλεκτική θέση του Μαρξ για το εθνικό έγκλημα και την παγκόσμια αγορά καταυγάζει ως ένα ξέφωτο - αποτελεί την αλήθεια της κυνικότητας. Μέσα στο έθνος θα οριστεί αναγκαστικά μια βασική χαιντεγγεριανή έννοια που ως όρος προϋπήρχε στην γερμανική φιλοσοφία[6], η έννοια και το πεδίο Dasein [7] 

- το γεγονός ότι το ον μπορεί να ρωτά το ''πού''- άρα και το έθνος, επίσης, κι ακόμα να τίθεται το ερώτημα του ''είναι'' σε ενικό και πληθυντικό αριθμό. Ο Μαρξ επιμένει ''θα υπήρχαν έθνη;; - ''άραγε το δέντρο της αμαρτίας δεν είναι ταυτόχρονα και δέντρο της γνώσης από την εποχή του Αδάμ ως σήμερα;;''[Μαρξ] - η άποψή του φαντάζει πλατωνική, υποκρύπτει τη γνώση που έχει πληρότητα όταν ο έρωτας είναι γεγονός και συμβάν ουσίας, αλλά για τον Heidegger το Είναι έχει πολλά Εδώ, εισάγοντας ένα είδος επεκτατισμού και ζωτικού χώρου σε μια μετα-ανάγνωση του Μαρξ χωρίς να έχει πάρει μέρος κατ' εξοχήν σε κάτι τέτοιο ο ίδιος.

Μέσα στην παγκόσμια και παγκοσμιωμένη αγορά - εθνικό έγκλημα ως νιτσεϊκή έκφραση ''της βούλησης για δύναμη'' - είναι κατ' ουσία η αλλαγή σε πολλαπλά επίπεδα του Dasein. 

Η παγκοσμιωμένη, λοιπόν, αγορά είναι μια [τραγική] αλήθεια, ένα ξέφωτο κατά την χαιντεγγεριανή ορολογία, έστω κι αν εδώ υπάρχουν πρωθύστερα χρονολογικά- και ιστορικά status. 

Ο Μαρξ βρίσκεται στο πλαίσιο μιας-ενστικτώδους χαιντεγγεριανής λογικής - στο δικό του ξέφωτο- που συμπίπτουν, ετεροχρονικά. Θα τοποθετήσω πάλι αυτό που ονόμασα ''ερωτικό συμβάν'' στον Μαρξ μέσα στο Abschweifung : ο έρωτας έλκει τον θάνατο, ακριβώς γιατί μετατρέπει την κατάσταση του οργασμού σε ενύπνιο και υπόθαλψη του Μορφέα - μέσα στον έρωτα αναπαράγεται ''η φιλότης και το νείκος'' της ηρακλείτειας διάθεσης, - το Καλό και το Κακό.

Ο Μαρξ θ' αναφέρει τον Mandeville : ''και την στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το Κακό, η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη'' [8]. 

Νομίζω σε αυτό το κείμενο ο Καρλ Μαρξ αποδομεί τον επιστημονικό σοσιαλισμό σαν κατεύθυνση του επίγειου Παραδείσου- υπάρχει μια καπιταλιστική ''υγιής αναλογικότητα'', μη γνωστή.

  

...είναι απόλυτο credo ότι η φιλοσοφία συμβαίνει σαν απολυτότητα της διεύρυνσης των ανθρώπινων παραμέτρων του έσω γίγνεσθαι, δεν έχει σκοπό να λύσει ή να δώσει είτε να επιδώσει ανά χείρας ένα σύστημα αξιών διευθέτησης. Όπου υπάρχει Ανθρώπινο Σώμα υπάρχει Ερωτικό Είναι. Συνύφανση με το Άλλο και το Πέρα. Τα φιλοσοφικά συστήματα δικαιώνουν τον εαυτό τους και μόνο μέσα στα πλαίσια αναφοράς που έχουν - όποια κι αν είναι αυτά,- αλλά και οι θρησκειακές ''εποπτείες'' σωτηριολογούν σε ένα κλειστό σύστημα αξιών - μια Μυθολογία, μια Φιλοσοφία και μια Τελετουργία, θεμελιώνοντας ένα ισχυρό σύστημα δομών εντός κάποιου ενιαίου topos[9]. 

Στην δεκαετία του 70, ο Κόσμος εμφανίζεται με αυτονόητες, αυθύπαρκτες αισθητικές αξίες [Carlo Giulio Argan, Btuno Zevi]. Ο Χάιντεγγερ θα γράψει πολλά χρόνια πριν : ''ο Κόσμος ενεργεί ως κόσμος [Welt weltet]- ο Κόσμος είναι περισσότερο ον [ist seiender] από αυτό που συλλαμβάνουμε, που αντιλαμβανόμαστε και που πιστεύουμε'' [10]. 

Νομίζω ότι αυτό δεν είναι μόνο μια φιλοσοφική θέση, αλλά περικλείει πολιτικές κι αισθητικές σημασιοδοτήσεις, ίσως και αξιολογίες : ''η πέτρα δεν έχει κόσμο, αλλά περιβάλλον, το ίδιο τα φυτά και τα ζώα. Ο άνθρωπος όμως έχει Κόσμο γιατί μένει στο  ξέφωτο του όντος'' [11]. 

Η μεγαλύτερη αισθαντικότητα του ανθρώπου είναι ή ''εκκάλυψη'' - ο Κόσμος αποκαλύπτεται σαν έργο τέχνης, εκεί διατηρείται η προμηθεική υπόσταση του ανθρώπου, μ' αυτόν τον τρόπο της εκκάλυψης και του ξέφωτου εκδηλώνεται το Είναι, σαν η ''ψυχή'', το ''νόημα'' του Όντος και του όντως Όντος. Σ' ένα δυσνόητο χωρίο γράφει : ''η γη είναι αυτό μέσα στο οποίο η ανύψωση κρύβει.......Σε αυτό που ανυψώνεται, η γη είναι παρούσα ως καλύπτουσα'' [12]. 

Η γη είναι οντολογικός προσδιορισμός του έργου τέχνης, η φύση το ίδιο με τα μέλη της πέτρες φυτά και ζώα μάς ''καλύπτει'' και μας ανοίγεται σαν Ον προκειμένου να οδηγηθούμε στο ξέφωτο, στην αυτο- και ετερο- συνειδησία του Είναι. ''Στο μέτρο που ο Κόσμος ανοίγεται, όλα τα πράγματα αποκτούν τον χρόνο τους και την σπουδή τους.....''[13]. 

...θα ήθελα να κλείσω όλη αυτήν την αναφορολογία. Ο άνθρωπος κινδυνεύει από τον ίδιο τον μη κατανοητό ορισμό του ως όντως ον -στην απουσία αισθητικής που τον διακρίνει στη  ρέπουσα ατμόσφαιρα στους καιρούς αυτούς και την παντελή συγκάλυψη για την πορεία προς ένα ξέφωτο που κινδυνεύει να μη βρεθεί ποτέ, άρα να μη νοιώσει ποτέ την εγγύτητα του Είναι. 

Η γενετική μηχανική και η αλόγιστη κλωνοποίηση στο μέλλον θα τον ορίσουν μαζί με την ρομποτική σε μια πλήρη αποσπασματικότητα με την ύπαρξη. Βαδίζουμε σε μια ολοσχερή αποξένωση και αλλοτρίωση. 

Ήδη από τον ίδιο τον Χάιντεγγερ - όταν πλέον στάθηκε σε προσωπικές λανθασμένες επιλογές στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά το τέλος του είχε το κουράγιο της αποκήρυξης και την απελπισία να μαρτυρήσει ότι ο κόσμος που έρχεται είναι ένας κόσμος όπου ο άνθρωπος θα μετατραπεί σε ''ανθρώπινη ύλη'' με ο,τι αυτό συμπαρασύρει και συγκαταλέγει - κι αυτήν την βαθιά σκέψη τη συναντήσαμε σε πολλούς διανοητές για τον καινούριο Μεσαίωνα.[πχ. Ουμπέρτο Έκο].

Ο Μαρξ είναι σαφής και πολύ λιγότερο ποιητικός, είναι όμως κυνικός κι επίσης αληθινός - η παγκοσμιοποίηση που θα οδηγήσει στην παγκοσμίωση, στο τετελεσμένο, στην εντροπία, διατηρεί και ωθεί τον καπιταλισμό , ο οποίος μέσα στην ανάπτυξη που υπόσχεται όμως ''γίνεται και ο νόμος της παλινδρόμησής του. 

Η πραγματοποίηση του καπιταλισμού είναι η άρνησή του - η ελευθερία του είναι η καταπίεση, ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι η οδός προς την μονοπωλιακή συγκέντρωση'' [14] 

.....''οι διεστώσες αφορμές'' μιλούν για τον άνθρωπο - και  μιλούν για ένα άνθρωπο που κουβαλάει μέσα του τη γη, τον ιδρώτα, το δικό του αποκλειστικό χωράφι, την ανάγκη του, τα λερωμένα παπούτσια το δρόμο της νοσταλγίας'' [15] - και οι δυο φιλόσοφοι μιλούν για έναν άνθρωπο που θα ορίζει τη συνέχειά του, το πεπρωμένο του, στην αρχαία ελληνική σκέψη η αλήθεια ως εκκάλυψη είναι ριζωμένη στο στοχασμό . έχουμε μέσα μας ριζωμένο το ξέφωτο- αυτό που ξεπηδά σαν φώτιση κι έμπνευση στην ελευθερία υπαρκτικότητας του όντος.

καλοκαίρι 2018

Φώτης Μισόπουλος

 ΑΝΑΦΟΡΕΣ - ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1] KARL MARX, Εγκώμιο του Εγκλήματος, εκδόσεις Άγρα, μτφρ. Τζένη Μαστοράκη, 2005    

[2] ο.π.

[3] Τερέζα Πεντζοπούλου-Βαλαλά, HEIDEGGER, - ο φιλόσοφος του λόγου και της σιωπής - Βάνιας, 2001

[4] o.π. KARL MARX, σπάραγμα στο Das Kapital 

[5] ο.π. KARL MARX

[6] Τ. Πεντζοπούλου ο.π. Kant, Vom Dasein Gottes

[7] Τ. Πεντζοπούλου ο.π. o HEIDEGGER θα αναλύσει τη λέξη στα δυο συστατικά της, Da και sein, εδώ ή εκεί και είναι

[8] ο.π.KARL MARX 

[9] LUDWIG WITTGENSTEIN, Γλώσσα Μαγεία Τελετουργία, Καρδαμίτσας, μτφρ. Κωστής Μ. Κωβαίος, 1990

      [σε γενικές γραμμές περιγράφει την βεβαιότητά του ότι στην Γλώσσα είναι ενσωματωμένη η Μυθολογία γιατί προυπήρχε, στη Φιλοσοφία η Μαγεία [σαν ιδιαιετεροποίηση των σχέσεων με το πέριξ] γιατί ήταν επεξεργασία της εγκεφαλικής διαπλοκής και η Τελετουργία αποτελούσε την χωρο-τοπική ανάδειξη της ισχύος του Ιερού - όπως το νοεί ο Αλμπέρ Καμύ - / δια- και μέσα- από το ανθρώπινο είδος]

[10] Τ. Πεντζοπούλου ο.π.

[11] ο.π.

[12] ο.π.

[13] ο.π.

[14] HERBERT MARCUSE, Περί διαλεκτικής //Τρία δοκίμια, Αλεξάνδρεια, 2013επιμ.-μτφρ. Κωνσταντίνος Ράντης 

[15] Τ. Πεντζοπούλου ο.π.

«Ήταν σαν τον Τιτανικό»: Η μαρτυρία Βρετανίδας που επιβίωσε της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι

«”Μπαμπά δεν θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει διέξοδος, δεν καταλαβαίνεις;” Δεν πίστευα πως θα ξαναδώ τα παιδιά μου. Ήταν απαίσιο». Η μαρτυρία μιας Βρετανίδας που βίωσε τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής, και δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, συγκλονίζει.

Η 30χρονη Jaimie - Marie Degge στεκόταν σε έναν βράχο μέσα στη θάλασσα και αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο τον πατέρα της στο Λονδίνο ώστε να αποχαιρετήσει τα παιδιά της, καθώς πίστευε πως δεν θα επιβίωνε από τις φονικές φωτιές.

Η Degge είχε έρθει στην Ελλάδα για διακοπές και κατάφερε να επιβιώσει των πυρκαγιών. Στη Daily Mail διηγήθηκε τα όσα βίωσε εκείνο το βράδυ: «Ήθελα μόνο να του μιλήσω (σ.σ. του πατέρα της) και να του πω να φροντίσει οι κόρες μου να με θυμούνται. Είπα, “μπαμπά σε παρακαλώ φρόντισε τα παιδιά μου να μεγαλώσουν μαζί. Φρόντισε να αγαπούν η μία την άλλη, όπως τις αγαπώ κι εγώ. Μην τις αφήσεις να με ξεχάσουν. Φρόντισε να μάθουν πόσο τις αγαπώ”».

Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά, η Jaimie βρισκόταν με τη μητέρα της στο σπίτι της στο Μάτι και αναγκάστηκαν ξαφνικά να το εγκαταλείψουν. Οι περιγραφές της γυναίκας, στη Daily Mail, από εκείνη την ημέρα, είναι ανατριχιαστικές.

«Ούρλιαζα και έκλαιγα. “Μπαμπά, δεν θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει διέξοδος. Δεν καταλαβαίνεις;”. Δεν πίστευα πως θα ξαναδώ τα παιδιά μου. Ήταν απαίσιο».

Πηγή: Facebook/Jaimie-Marie DéggeΗ 30χρονη σώθηκε όταν μία βάρκα τους περιμάζεψε. Το σπίτι της μητέρας της, ήταν το μόνο, σε ολόκληρο τον δρόμο, που έμεινε όρθιο.

Σε δημοσίευσή της στο Facebook, την οποία έκανε μετά τη συνέντευξή της στη Daily Mail, αναφέρει πως στόχος της ήταν να ενημερωθούν οι άνθρωποι για την κατάσταση στην Ελλάδα και για την ανάγκη βοήθειας.

«Μπορεί το σπίτι μας να είναι ακόμη όρθιο αλλά θα προτιμούσαμε να μην ήταν και στη θέση του να είχαν σωθεί όλα τα υπόλοιπα. Είμαι τυχερή γιατί είμαι ακόμα εδώ, έχω το σπίτι μου και την όμορφη οικογένειά μου».

Όταν ξέσπασε η φονική πυρκαγιά

Και η ίδια και η μητέρα της αντιλήφθηκαν πως έχει ξεσπάσει φωτιά όταν άρχισε να… βρέχει στάχτες και ο θείος της Jaimie έτρεξε στο βουνό να δει τι συνέβαινε: «Ο θείος μου ανέβηκε σ’ ένα ποδήλατο και κατευθύνθηκε προς το βουνό για να δει τι γίνεται με τη φωτιά. Όταν επέστρεψε φώναζε “Πρέπει να φύγουμε άμεσα! Γρήγορα! Πάμε στην παραλία!».

«Πανικοβληθήκαμε! Πήραμε τα διαβατήριά μας, τα πετάξαμε σε μια τσάντα και μπήκαμε στο αμάξι. Οδηγήσαμε για 30 δευτερόλεπτα και είδαμε ένα σπίτι στις φλόγες, λίγο πιο κάτω από το δικό μας. Υπήρχαν άνθρωποι που κρέμονταν από το αυτοκίνητο και προσπαθούσαν να μπουν. Εγώ φώναζα στη μητέρα μου να προχωρήσει. Όλα ήταν σκοτεινά λόγω του καπνού. Τα αυτοκίνητα έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο εξαιτίας του πανικού».

«Ήταν σαν τον Τιτανικό»

«Δεν έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι στη θάλασσα, οι οποίοι ήταν πάνω από 700, ούρλιαζαν συνέχεια!» αφηγείται η Jaimie, με τη μητέρα της να συμπληρώνει πως «Ήταν σαν τον Τιτανικό. Τόσοι πολλοί άνθρωποι».

Μιλώντας για τις ώρες που πέρασαν μέσα στο νερό είπε: «Μπήκαμε στη θάλασσα ως τον λαιμό. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου ακούω τις κραυγές των ανθρώπων, το ελικόπτερο από πάνω μας και τη φωτιά. Οι άνθρωποι κρατούσαν τα σκυλιά και τα παιδιά τους πάνω από τα κεφάλια τους. Περιμέναμε στο νερό και προσπαθούσαμε να καλύψουμε κάπως τα πρόσωπά μας. Το πρόσωπό μου πονούσε από το αλάτι, τη φωτιά και τον καπνό».

Οκτώ ώρες μετά, τους έσωσαν…

ο Αγαμέμνων δεν μένει πια εδώ - του φώτη μισόπουλου

διήγημα

                    ''......όλοι βγήκαμε από το Παλτό του Γκόγκολ'' [1]

                      Φ. Μ. ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

                      Είναι πριόνι θαλασσινό που πετσοκόβει τους γλάρους

                      ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ, ΑΜΟΡΓΟΣ  [2]

 ...The gods came now/And bore something away, no sense knows how [3] - θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα όπως ο Γκόγκολ στην τελευταία νουβέλα του - αναρωτιέμαι αν η υποψία έχει μέσα της μια φονική τρυφερότητα ή μια λευκή νύχτα που αναζητάει εξεζητημένη ανταπόδοση, φτιάχνω την αναπαράσταση ή την ξεγυμνωμένη μαρτυρία, τη σάρκα που μάς έθρεψε - οι χειρότερες δοκιμασίες αποτελούν εισόδημα, είναι πάντα περίπτυξη της πλεκτάνης που έζησα, - αγάπησα τα μονότονα χερσοτόπια τις μακρινές σκέψεις που γυρίζουν κακόβουλα από χιλιόχρονα ταξίδια- κάποτε θα υπάρχουν πράγματα που δεν θα διαφέρουν ούτε στην κεραία του σαλιγκαριού - θα μάς διασκεδάζει η φαινομενική αταραξία κι αμέσως μετά η έρημος, - άφατη, με τα προσωπικά της ηλιοστάσια - θα φτάσει μέρα το φεγγαρόφωτο ακουμπισμένο ολόγιομα πάνω στη γη - ''άκου, εμείς είμαστε οι άνθρωποι οι ίδιοι άνθρωποι - ο Θεός μάς δημιούργησε από τα σώματα των άλλων που χάθηκαν απρόοπτα στο Μεγάλο Ποτάμι'' 

- μέσα στη νυχτερινή δροσιά ξαναφέγγει η σελήνη - τ' αντικείμενα είναι πνιγμένα σε μια αλλόκοτη εκκρεμότητα, καλύτερα να σωπαίνουμε έχει την ίδια σημασία- δεν είμαι ξυλουργός για να βρεθώ ανάμεσα στις ελπίδες των δέντρων μήτε ράφτης να ντύσω τη γύμνια της Καρολίνα Ιβάνοβνα * - παλιά είχα ακούσει για μια γυναίκα, έσερνε μαζί της τα βήματα των πουλιών,- ορίζονται όλα μ' ένα ενδιάμεσο αιφνιδιασμό, λοιπόν, όπως η απώλεια κάποιου μυστικού παραδείσου -/ ''γνωριστήκαμε ένα βράδυ χάρη στο εξαιρετικά υγιεινό κλίμα της Πετρούπολης'' - ''δεν σάς φέρνω στη μνήμη, έχει περάσει καιρός - ξέρετε -, κι έχω παραιτηθεί απ' το να θυμάμαι, οι βροχές έχουν έσχατα σύνορα τα διαφορετικά ονόματα μιας παραίσθησης'', περπατώ όπως και πριν ελάχιστα, το σκυλί μου σαν να αιωρείται - έχει κάποιο ελάττωμα, κουτσαίνει από τη μια πλευρά, ανέπτυξε όμως σπάνιες δεξιότητες, όταν πλησιάζουν οι καταιγίδες χάνεται σ' ένα μυστικό δωμάτιο - οι λίγες φορές που ταλαιπωρώ το είδωλό μου στον καθρέφτη, - μοιάζω εξαιρετικά χοϊκός - κάποτε θα σάς μιλήσω χωρίς προσχεδιασμό γι' αυτό.

...ο Πρίγκιπας είναι ο σκύλος μου, το πρόσωπό του στρέφεται κυρίως κατά τα δέντρα, εκεί που πέφτει ο ήλιος, ναρκισσεύεται στα λιγοστά νερά ή στα τυφλά μάτια των αγαλμάτων- κάθε τόσο μου θύμιζε τον μοιραίο του ρόλο- ο άντρας που πλησίαζε τα σαράντα ήταν ο Αγαμέμνονας - όταν επέστρεψε έμενε στην πάροδο Κιριούσκιν το μυαλό του δε σκεφτόταν τίποτα, απόμαχος, το σπίτι ήταν παλιό - ήθελα να μιλώ μαζί του μόνο γι' αυτά που ήταν ακατανόητα όπως εκείνες οι γλάστρες με τα ασθενικά φυτά/ μιλούσε σα να είχε στα χέρια του την πιο τρανταχτή απόδειξη ότι υπάρχει Θεός - σε τι κατάσταση ήταν το κολάρο του το τραχύ γιλέκο το λασπωμένο σακάκι ή το ασήκωτο παλτό, προ πάντων αυτό, - μεγάλες τσέπες θεόρατες όπως κάποιος κρατάει τα στοιχήματα που αφορούν την ύπαρξη - έπειτα ένα βράδυ τον άκουσα στο μεθύσι μου ''πόσο να πιω για να σκοτώσω εκείνο το κωλόπαιδο'', ούρλιαζε χωρίς αποτέλεσμα, κι εγώ στην ίδια μοίρα ήμουν - είχαν ταπεινώσει το κορμί μου, 

ένας σάκος αδειανός με το πρόσωπο στη λεκάνη ξερνώντας - ''κάποιο άθλιο φθινόπωρο σκέφτομαι αν ζούνε κι άλλοι τα μεσάνυχτα'', έλεγε, ''δεν είχα καιρό να γλυτώσω''-/''για έναν που κοιμάται παρέα με θεούς αφού θυσιάσει την κόρη του, είναι απλό''- έφτυσε στο πάτωμα με λύσσα ''με τα ρούχα μου περνώ απαρατήρητος όπως αυτοί που προφέρουν αμίλητα τ' όνομά τους'' - ''θα του στήσω καρτέρι, θα φορώ μόνο το παλτό, από μέσα γυμνός σαν αρχαίος αιμομίχτης - πάνω στη γέφυρα Καλίνκιν θα τον τελειώσω''γελούσε δυνατά σαν κατάδικος- αργά- μυρωδιά από κυριακάτικη βόλτα - ψέμματα για να ξορκίσω κάτι άλλο τρισχειρότερο, η εξέγερση χάνει τους ποιητές της- έβγαλε το κεφάλι απ' το παράθυρο- ''ακόμα και τα πεζούλια γεμίζουν φρίκη'', είπε, ''με ακολουθούν οι παιδικές νύχτες, ο αγγελιοφόρος άλλαζε μόνος του διευθύνσεις κι έτσι δεν έπαιρνα ποτέ ούτε μια είδηση''-κι από τότε τον αγάπησα ανέξοδα, όπως αγαπά κανείς έναν νεκρό που στέκεται πεισματικά στο εικονοστάσι ή στην αυλή γυρεύοντας έρωτες νοικιασμένους, -πρέπει να εκμεταλλεύεσαι πεισματικά κάθε περίσταση, αλλιώς πεθαίνουμε- και το ξύλινο πόδι μένει βαμμένο στο χρώμα της σκουριάς όπως το δέρμα του φιδιού στο πλάι του δέντρου.

   

...δεν αξίζει τίποτα για να σταματήσεις -τις περισσότερες φορές ξυπνώντας ανακαλύπτεις το πτώμα - είναι πρωί με αδύναμες σκιές δεν υπάρχει κανείς να ζητήσει ερμηνείες, ούτε ένας σωσίας που χάλασε απροειδοποίητα τη γιορτή, ο Αίγισθος ήταν η πάνκ ορχήστρα - αρχιερατικός μύθος της αποκρουστικής μαγείας του φθόνου- με το χέρι ή το πόδι του νεκρού βασιλιά βαλσαμωμένα προλέγει το μέλλον ενώ εγώ τρώω για να ζήσω - άκαμπτα και σκληρά έμοιαζαν έτοιμα να σπάσουν σαν κλαδάκια, τα μέλη του - στ' αλήθεια ποτέ δεν ήμουν έτοιμος να μιλήσω για μια μακρινή εποχή, όποια κι αν ήταν - το σώμα του Αγαμέμνονα είχε εξασθενήσει - καμιά φορά ο Πρίγκιπας τον ακουμπούσε με το στόμα σαν να ήταν ράμφος 

με αυτές τις προφυλάξεις σε δόσεις απειροελάχιστες η δολοφονία είχε συντελεστεί προ πολλού, του έβαλα κατάσαρκα ένα κομμάτι διπλό εφημερίδας και πέτρες στις τσέπες του παλτού, όπως και σε μένα - εκείνες τις νύχτες είχαν ψοφήσει πολλά πουλιά, οι αρουραίοι είχαν δουλειά στην γέφυρα Καλίνκιν -τους καταλαβαίνω - άσχημο ίσως, τώρα βρίσκομαι πίσω στο σπίτι, η βροχή χτυπάει τα τζάμια, έπρεπε όλα να φαντάζουν σαν μια μεγάλη αξιοσημείωτη βεγγέρα - η Κλυταιμνήστρα ως πρώην μανεκέν 

κρατούσε ένα μικρό κομψό πιστόλι ίδιο μ' αυτό που μπορεί να έκλεψε υποθέτω ο Τρέπλεβ απ' τη μητέρα του Μαντάμ Αρκαντίν - οι ήχοι του τραγουδιού ήταν διαβολεμένα δυνατοί, ο Αίγισθος ως αρχηγός του συγκροτήματος αγκάλιασε τον Αγαμέμνονα, απ' το παλτό απότομα, -όπως ένα ετοιμοθάνατο μωρό-, κρατώντας τον σε τροχιά βολής - η Κλυταιμνήστρα πυροβόλησε έξη φορές χωρίς ν' ακούσει κανείς τίποτα στην κατάμεστη από κόσμο γέφυρα, - οι τελευταίες σκέψεις του νεκρού ήταν αυτές : περίπου τα μακριά ντελικάτα νύχια της γυναίκας του τα δροσερά της ακροδάχτυλα - πιθανώς και το αιδοίο της να είχε αλλάξει θέση - ανάμεσα στον μεσαίο και τον παράμεσο του χεριού που πυροβόλησε - γύρισα στο σπίτι όπως σάς έλεγα, - έβρεχε - μεσάνυχτα ή μεσημέρι - δεν μπορούσα να ξέρω - δεν ήταν μεσάνυχτα ή μεσημέρι - δεν έβρεχε - no sense knows how  

 ΤΕΛΟΣ

ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Nikolay Gogol, το Παλτό, μτφρ. Ορέστης Ορλώφ, εκδόσεις Ars Brevis-Παρά Πέντε, αχρονολόγητο  

      [* Καρολίνα Ιβάνοβνα, πρόσωπο στο Παλτό]

[2] Νίκος Γκάτσος, Αμοργός, Ίκαρος 1990

[3] ..............................................Οι θεοί όμως ήρθαν

     Και πήραν κάτι μακριά, κανείς δεν πήρε είδηση

Fernandο Pessoa, Αντίνοος, μτφρ. Κώστας Λάνταβος, Αρμός, 2006