Tο παρακάτω κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου γράφτηκε στο Παρίσι στις 9-12-1988 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη συλλογή του « Μυθολογία το Βερολίνου». Κυκλοφόρησε το 1991 από τις εκδόσεις «Νεφέλη». Ακολουθεί το πρωτότυπο (πολυτονικό) κείμενο που παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ.
Τόν Άβγουστο το 1989 δημοσιογράφος Πολυδεύκυς Παπαδόπουλος παρουσίασε στήν φημερίδα Τά Νέα μιαν ρευνα (σε συνέχειες), που ρκετοί πιστήμονες, λογοτέχνες καί καλλιτέχνες απάντησαν στό ρώτημα:
Μέ δεδομένη πλέον τή μεγαλύτερη κοινωνικοπολιτική σύγκλιση τν χωρν τς Ερωπαϊκής Κοινότητας το 92, λλά καί γενικότερα τς Ερώπης, κατά τή γνώμη σας ποιός ρόλος πιφυλάσεται στό ξής γιά τό λληνικό πολιτισμικό-πολιτιστικό μοντέλο; Ποιά εναι νάπτυξη, , κρίση το λληνικο πολιτισμο, τά μεγαλύτερα πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα, στή νέα του συνάντηση μέ τήν Ερώπη;
Σχεδόν λοι ο παντήσαντες μίλησαν θετικά ( με νθουσιασμό) γιά τήν ναμενόμενη νταξη τς λλάδας στήν νωμένη Ερώπη. σο γιά μένα, στειλα τήν παρακάτω ρνητικήν πάντηση:
Πρίν ναν αώνα δαιμόνιος Λασκαράτος είπε «μες ο νατολίτες ντιγράφουμε τους πολιτικούς θεσμούς πό τούς Κώδικας τν Ερωπαίων, καθώς ντιγράφουμε καί τές μόδες πό τά φιγουρίνια τους». ταν σπούδαζα νομικά κουγα μέ προσοχή τόν καθηγητή Νίκόλαο Πανταζόπουλο νά ναπτύσσει παρόμοιες πόψεις γιά τό στραπατσάρισμα πού πέστη το θιμικό μας δίκαιο πό τούς ξενόφερτους κώδικες. Καραμανλής πήρξεν γροκος πρωτεργάτης τς τουριστικής ξιοποίησης τς χώρας μας, πού τελικς μετέβαλε τήν λλάδα σέ ερωπαϊκό ποχωρητήριο. Σήμερα ξεπέφτει, γιατί ο νέοι τουριστικοί πόλοι εναι νδαλουσία καί Τουρκία. Νομίζω τι, δέν απέχουμε πολύ πό τήν ποχή που η Τουρκία θά χει τησίως να κατομμύριο ΕΛΛΗΝΕΣ τουρίστες…
τουρισμός εναι νας πολύ μικρός κίνδυνος ν σχέσει μέ τήν προετοιμαζόμενη ερωπαϊκή ΕΙΣΒΟΛΗ. ξακολουθ νά πιστεύω πώς η λλαδίτσα δέν χει κανένα συμφέρον νά ντάσσεται στά διάφορα ερωπαϊκά γκρούπ: ΝΑΤΟ, Κοινή γορά, Ερωπαϊκό Κοινοβούλιο καί τά τοιατα. λλάδα εναι, κ φύσεως, μιά ξαιρετικς πλούσια χώρα, μά τήν ρημάξανε ο κάτοικοί της. ποιος ξένος πε τήν αλήθια χαρακτηρίζεται, ατομάτως, ΑΝΘΕΛΛΗΝ. Συνεχς παραπονιούμαστε: «στήν λλάδα δέν βλέπεις τίποτα λλο παρά πέτρες». γνο ν μ΄ατό τό παράπονο ννοομε τά ρχαα μάρμαρα τίς κοτρνες τν βουνν μας. Πάσχοντας πό γιάτρευτο θνικιστικό δαλτονισμό, βλέπουμε πεντακάθαρα τήν φυλετική πανσπερμία τς Γιουγκοσλαβίας καί τούς κούρδους τς Τουρκίας, λλά ρνιόμαστε κάποιαν διαιτερότητα στούς ρβανιτάδες μας καί στούς σλαβομακεδόνες. στραβομάρα καλλιεργεται στά σχολεα μας. Κι τσι εναι δύνατον νά νιώσουμε τά καλά και τά κακά τς Ευρώπης.
Κατ’ ρχήν, τίποτα δέν μπορομε νά προφητέψουμε γιά τό μέλλον μας ετε μπομε στά ερωπαϊκά κόλπα, ετε μείνουμε π’ ξω. λληνικός λαός, μέ μιάν νταση σχιζοφρενική, ναζητε ντός κτός τς χώρας μιά λύση. Γιαυτό ρπαζόμαστε, ξ νστίκτου, πό τίς ξεπερασμένες λληνικές κφράσεις: πό τόν ΝΕΚΡΟ Καραγκιόζη, πό τά ΨΟΦΙΑ ρεμπέτικα κι πό τήν ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΗ ρθοδοξία. Καί γιαυτό εμασταν μαγεμένοι πό τίς δημαγωγίες το ντρέα καί το Πάγκαλου. Εναι μάταιο το ν’ ναζητομε διαρκς κάποιο ξένο μοντέλο. λλωστε, ο μπορδες τύπου λληνικό φιλότιμο, λληνικό δαιμόνιο, λληνική φιλοξενία κτλ. δεν πείθουν πια κανέναν. περίφημη λληνική Διασπορά ποτελεί ναν μύθο, νανεούμενο πό τά λλεπάλληλα κύματα τν μεταναστν. Τά παιδιά τν ποιων μεταναστν ΔΕΝ εναι λληνόπουλα. λληνική Διασπορά θά πρεπε νά λάβει πολλά μαθήματα θνικς ΑΝΤΟΧΗΣ πό κάποιες λλες ντιστεκόμενες Διασπορές: τούς γύφτους, τούς ρμένηδες, τούς βραίους, τούς κινέζους. Θέλουμε νά χωθομε στήν γκαλια τς Ερώπης, ν δέν διαθέτουμε ΤΙΠΟΤΕ γιά ξαγωγή. Μιλάμε πολύ γιά τό νέφος, που μς τύφλωσε τόσο στε νά μήν διακρίνουμε τίς μερικάνικες βάσεις. Λατρεύουμε τήν γλώσσα μας, μά τά λληνικά στό ξωτερικό εναι χρηστα. Εναι ατονόητο τι, ενσωμάτωση τς λλάδας στήν Ερώπη ποδηλώνει τήν εξαφάνιση τν (σων πομένουν) λληνικν ρετών και, συγχρόνως, τήν υοθεσία λων τν κακν ξεων τν ερωπαίων. Ο φημερίδες μας γράφουν συχνά-πυκνά γιά τους τοξικομανες των ξαχρείων, λλά δέν βγάζουν χνα μήτε γιά τίς λληνίδες πού φουμάρουν σάν τσιμινιέρες, μήτε γιά το κύμα το νεο-αλκοολισμο πού μαστίζει τή χώρα μας. Ο μερικανικός τρόπος ζως γκρέμισε να μεγάλο μέρος τς, ς πούμε, λληνικότητάς μας. Καί, τώρα, ερωπαϊκός (δηλαδή, ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ) τρόπος ζως μς πειλε μέ καθολική καταστροφή. Μο εναι πολύ δυνηρό τό νά πιστέψω πώς λοι μας θά καταντήσουμε γκαρσόνια τουριστικών ρεστοράν…
Η.Π
Παρίσι, 9-12-1988


Αντιδράσεις:

Δημοσίευση σχολίου