Αδιάφοροι!… Τους συναντούμε παντού: οι «ωχαδερφιστές!», οι «δε βαριέσαι, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα!», οι «μακριά από μένα κι ας γίνει ό, τι θέλει!», οι «κάτσε στ’ αυγά σου και μη μιλάς!», οι «μην ανακατεύεσαι (με τα κοινά), για να μη βρεις τα μπελά σου!»… Ή όπως τους κατέγραψε ο Μιχάλης Κατσαρός στο γνωστό ποίημά του: Αντισταθείτε/ σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι/ και λέει : καλά είμαι εδώ./ Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι/ και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.»…..
Θουκυδίδης: «τν τε μηδν τνδε μετχοντα οκ πργμονα, λλ’ χρεον νομζομεν»*
(αυτόν που δεν ασχολείται με τα κοινά, όχι άπραγο αλλά άχρηστο τον θεωρούμε)
-Αντόνιο Γκράμσι: «Μισώ τους αδιάφορους»….
«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. 
Όλο το απόσπασμα από τον «Επιτάφιο του Περικλή» και η μετάφρασή του:
[40] Φιλοκαλομν τε γρ μετ’ ετελεας κα φιλοσοφομεν 
 νευ μαλακας· πλοτ τε ργου μλλον καιρ λγου κμπ χρμεθα, κα τ πνεσθαι οχ μολογεν τιν ασχρν, λλ μ διαφεγειν ργ ασχιον. νι τε τος ατος οκεων μα κα πολιτικν πιμλεια, κα τροις πρς ργα τετραμμνοις τ πολιτικ μ νδες γνναι· μνοι γρ τν τε μηδν τνδε μετχοντα οκ πργμονα, λλ’ χρεον νομζομεν, κα ο ατο τοι κρνομν γε νθυμομεθα ρθς τ πργματα, ο τος λγους τος ργοις βλβην γομενοι, λλ μ προδιδαχθναι μλλον λγ πρτερον π δε ργ λθεν. διαφερντως γρ δ κα τδε χομεν στε τολμν τε ο ατο μλιστα κα περ ν πιχειρσομεν κλογζεσθαι· τος λλοις μαθα μν θρσος, λογισμς δ κνον φρει. κρτιστοι δ’ ν τν ψυχν δικαως κριθεεν ο τ τε δειν κα δα σαφστατα γιγνσκοντες κα δι τατα μ ποτρεπμενοι κ τν κινδνων. κα τ ς ρετν νηντιμεθα τος πολλος· ο γρ πσχοντες ε, λλ δρντες κτμεθα τος φλους. βεβαιτερος δ δρσας τν χριν στε φειλομνην δι’ ενοας δδωκε σζειν· δ ντοφελων μβλτερος, εδς οκ ς χριν, λλ’ ς φελημα τν ρετν ποδσων. κα μνοι ο το ξυμφροντος μλλον λογισμ τς λευθερας τ πιστ δες τιν φελομεν.


(40.  Γιατί αγαπούμε το ωραίο με απλότητα, και αγαπούμε τη σοφία χωρίς μαλθακότητα. Μεταχειριζόμαστε τον πλούτο περισσότερο σαν μια ευκαιρία έργων παρά σαν αφορμή κομπορρημοσύνης, το να ομολογεί δε κανείς την φτώχεια του δεν είναι ντροπή, είναι όμως αισχρότερο να μην προσπαθεί να την αποφύγει με την εργασία. Επί πλέον, οι ίδιοι εμείς είμαστε σε θέση να φροντίζουμε ταυτόχρονα για τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και για τις υποθέσεις της πόλης μας, και ενώ ασχολούμαστε με διαφορετικά επαγγέλματα κατέχουμε καλά τα πολιτικά ζητήματα. Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που αυτόν που δε μετέχει στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο, και οι μόνοι που ή κρίνουμε ή διαμορφώνουμε σωστές γνώμες για τα πράγματα, γιατί δεν θεωρούμε τους λόγους εμπόδιο των έργων, αλλά μάλλον θεωρούμε εμπόδιο να μην έχουμε κατατοπισθεί προφορικά σε όσα έχουμε να κάνουμε, πριν καταπιαστούμε με αυτά. Γιατί υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε. Σχετικά μ΄ αυτό στους άλλους η αμάθεια φέρνει θράσος, ενώ η σκέψη τους κάνει να διστάζουν. Πιο γενναιόψυχοι όμως πρέπει να θεωρούνται όσοι γνωρίζουν με σαφήνεια τις συμφορές και τα ευχάριστα, και όμως η γνώση αυτή δεν τους κάνει να αποφεύγουν τους κινδύνους. Αλλά και στα ζητήματα της αρετής διαφέρουμε από τους πολλούς. Γιατί εμείς αποκτάμε τους φίλους τους περισσότερο ευεργετώντας παρά ευεργετούμενοι από αυτούς. Σταθερότερος δε φίλος είναι αυτός που ευεργέτησε, γιατί είναι φυσικό να προσπαθεί να διατηρεί την ευγνωμοσύνη του ευεργετημένου με τη συμπάθεια που του δείχνει. Ενώ αντιθέτως αυτός που οφείλει την ευεργεσία είναι απρόθυμος, γιατί γνωρίζει, ότι πρόκειται να ανταποδώσει την καλοσύνη σαν χρέος και όχι για να εξασφαλίσει την ευγνωμοσύνη του άλλου. Και είμαστε οι μόνοι που βοηθάμε τον άλλο χωρίς δισταγμό, όχι τόσο από υπολογισμό του συμφέροντος, όσο από την πίστη μας στη ελευθερία.)
Αντιδράσεις:

Δημοσίευση σχολίου